در فضيلت و اعمال ماه شعبان

بدان كه شعبان ماه بسيار شريفى است و منسوب است به حضرت سيد انبياء صلى الله عليه و آله و آن حضرت اين ماه را روزه مى داشت و وصل مى كرد به ماه رمضان و مى فرمود: شعبان ماه من است هر كه يك روز از ماه مرا روزه بدارد بهشت او را واجب شود و از حضرت صادق عليه السلام روايت است كه: چون ماه شعبان داخل مى شد حضرت امام زين العابدين عليه السلام اصحاب خود را جمع مى نمود و مى فرمود اى گروه اصحاب من مى دانيد اين چه ماهى است اين ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله عليه و آله مى فرمود شعبان ماه من است پس روزه بداريد در اين ماه براى محبت پيغمبر خود و براى تقرب به سوى پروردگار خود به حق آن خدائى كه جان على بن الحسين بدست قدرت اوست سوگند ياد مى كنم كه از پدرم حسين بن على عليهما السلام شنيدم كه فرمود شنيدم از امير المؤمنين عليه السلام كه هر كه روزه دارد شعبان را براى محبت پيغمبر خدا و تقرب به سوى خدا دوست دارد خدا او را و نزديك گرداند او را به كرامت خود در روز قيامت و بهشت را براى او واجب گرداند و شيخ روايت كرده از صفوان جمال كه گفت: فرمود به من حضرت صادق عليه السلام كه وادار كن كسانى را كه در ناحيه و اطراف تو هستند بر روزه شعبان گفتم فدايت شوم مگر مى بينى در فضيلت آن چيزى فرمود بلى بدرستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله هر گاه مى ديد هلال شعبان را امر مى فرمود منادى را كه ندا مى كرد در مدينه اى اهل مدينه من رسولم از جانب رسول خدا صلى الله عليه و آله بسوى شما مى فرمايد آگاه باشيد بدرستى كه شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه يارى كند مرا بر ماه من يعنى روزه بدارد آن را پس گفت حضرت صادق عليه السلام كه امير المؤمنين عليه السلام مى فرمود كه فوت نشد از من روزه شعبان از زمانى كه شنيدم منادى رسول خدا صلى الله عليه و آله ندا كرد در شعبان و فوت نخواهد شد از من تا مدتى كه حيات دارم إن شاء الله تعالى پس مى فرمود كه روزه دو ماه كه شعبان و رمضان باشد توبه و مغفرت است از خدا و روايت كرده اسماعيل بن عبد الخالق كه گفت: بودم نزد حضرت صادق عليه السلام كه در ميان آمد ذكر روزه شعبان حضرت فرمود كه در فضيلت روزه شعبان چنين و چنان است حتى آنكه مردى مرتكب خون حرام مى شود پس روزه مى گيرد شعبان را نفع مى بخشد او را و آمرزيده مى شود و بدان كه اعمال اين ماه شريف بر دو قسم است اعمال مشتركه و اعمال مختصه اما اعمال مشتركه پس آن چند امر است:
اول هر روز هفتاد مرتبه بگويد: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ
دوم هر روز هفتاد مرتبه بگويد: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِي لا إِلَهَ إِلا هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ الْحَيُّ الْقَيُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ و در بعضى روايات الحي القيوم پيش از الرحمن الرحيم است و عمل بهر دو خوب است و از روايات مستفاد مى شود كه بهترين دعاها و ذكرها در اين ماه استغفار است و هر كه هر روز از اين ماه استغفار كند هفتاد مرتبه مثل آن است كه هفتاد هزار در ماههاى ديگر استغفار كند.
سوم تصدق كند: در اين ماه اگرچه به نصف دانه خرمايى باشد تا حق تعالى بدن او را بر آتش جهنم حرام گرداند (از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه: از آن جناب سؤال كردند از فضيلت روزه رجب فرمود چرا غافليد از روزه شعبان راوى عرض كرد يا ابن رسول الله چه ثواب دارد كسى كه يك روز از شعبان را روزه بدارد فرمود به خدا قسم بهشت ثواب او است عرض كرد يا ابن رسول الله بهترين اعمال در اين ماه چيست فرمود تصدق و استغفار هر كه تصدق كند در ماه شعبان حق تعالى آن را تربيت كند همچنان كه يكى از شما شتر بچه اش را تربيت مى كند تا آنكه در روز قيامت برسد به صاحبش در حالتى كه به قدر كوه احد شده باشد).
چهارم در تمام اين ماه هزار بار بگويد: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ لا نَعْبُدُ إِلا إِيَّاهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ كه ثواب بسيار دارد از جمله آنكه عبادت هزار ساله در نامه عملش بنويسند.
پنجم در هر پنجشنبه اين ماه دو ركعت نماز كند.
در هر ركعت بعد از حمد صد مرتبه توحيد و بعد از سلام صد بار صلوات بفرستد تا حق تعالى برآورد هر حاجتى كه دارد از امر دين و دنياى خود و روزه اش نيز فضيلت دارد (و روايت شده كه: در هر روز پنجشنبه ماه شعبان زينت مى كنند آسمانها را پس ملائكه عرض مى كنند خداوندا بيامرز روزه داران اين روز را و دعاى ايشان را مستجاب گردان) (و در خبر مروى است كه: هر كه روز دوشنبه و پنجشنبه شعبان را روزه دارد حق تعالى بيست حاجت از حوائج دنيا و بيست حاجت از حاجتهاى آخرت او را برآورد)
ششم در اين ماه صلوات بسيار فرستد.
هفتم در هر روز از شعبان در وقت زوال و در شب نيمه آن بخواند اين صلوات مرويه از حضرت امام زين العابدين عليه السلام را

بسم الله الرحمن الرحيم

صلوات شعبانيه

 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفِ الْمَلائِكَةِ وَ مَعْدِنِ الْعِلْمِ وَ أَهْلِ بَيْتِ الْوَحْيِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد الْفُلْكِ الْجَارِيَةِ فِي اللُّجَجِ الْغَامِرَةِ يَأْمَنُ مَنْ رَكِبَهَا وَ يَغْرَقُ مَنْ تَرَكَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مَارِقٌ وَ الْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ وَ اللازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد الْكَهْفِ الْحَصِينِ وَ غِيَاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَكِينِ وَ مَلْجَإِ الْهَارِبِينَ وَ عِصْمَةِ الْمُعْتَصِمِينَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد صَلاةً كَثِيرَةً تَكُونُ لَهُمْ رِضًى وَ لِحَقِّ مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد أَدَاءً وَ قَضَاءً بِحَوْل مِنْكَ وَ قُوَّة يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد الطَّيِّبِينَ الْأَبْرَارِ الْأَخْيَارِ الَّذِينَ أَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَ فَرَضْتَ طَاعَتَهُمْ وَ وِلايَتَهُمْ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ اعْمُرْ قَلْبِي بِطَاعَتِكَ وَ لا تُخْزِنِي بِمَعْصِيَتِكَ وَ ارْزُقْنِي مُوَاسَاةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَيْهِ مِنْ رِزْقِكَ بِمَا وَسَّعْتَ عَلَيَّ مِنْ فَضْلِكَ وَ نَشَرْتَ عَلَيَّ مِنْ عَدْلِكَ وَ أَحْيَيْتَنِي تَحْتَ ظِلِّكَ وَ هَذَا شَهْرُ نَبِيِّكَ سَيِّدِ رُسُلِكَ شَعْبَانُ الَّذِي حَفَفْتَهُ مِنْكَ بِالرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ الَّذِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ [سَلَّمَ ] يَدْأَبُ فِي صِيَامِهِ وَ قِيَامِهِ فِي لَيَالِيهِ وَ أَيَّامِهِ بُخُوعا لَكَ فِي إِكْرَامِهِ وَ إِعْظَامِهِ إِلَى مَحَلِّ حِمَامِهِ اللَّهُمَّ فَأَعِنَّا عَلَى الاسْتِنَانِ بِسُنَّتِهِ فِيهِ وَ نَيْلِ الشَّفَاعَةِ لَدَيْهِ اللَّهُمَّ وَ اجْعَلْهُ لِي شَفِيعا مُشَفَّعا وَ طَرِيقا إِلَيْكَ مَهْيَعا وَ اجْعَلْنِي لَهُ مُتَّبِعا حَتَّى أَلْقَاكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنِّي رَاضِيا وَ عَنْ ذُنُوبِي غَاضِيا قَدْ أَوْجَبْتَ لِي مِنْكَ الرَّحْمَةَ وَ الرِّضْوَانَ وَ أَنْزَلْتَنِي دَارَ الْقَرَارِ وَ مَحَلَّ الْأَخْيَارِ.

q پيامبر اسلام(ص):  هر کس صد بار بگويد:

                                      «يا رَبِّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ»

صد حاجت او برآورده می شود، که سی حاجت آن در دنيا و بقيه را برای آخرت او ذخيره می کنند.                                                  

q  سيد ختومات، ختم صلوات است و آن به طرقی می باشد از جمله: در يک مجلس 14 هزار صلوات جمعی بفرستند، و هرگز بی اثر نبوده و نيست. و افضل آن است که بعد از آن حديث شريف کساء خوانده شود.  عالم ربانی مرحوم آيت ا ...  نجابت شيرازی (ره) نيز معمولاً با شاگردانشان به اين ختم عمل می کردند يعنی پس از اقامه عشاء اين عدد را ميان شاگردانی که بودند تقسيم و در يک مجلس چهارده هزار صلوات ختم می نمودند. برای همة حوايج شرعی مفيد و مؤثر است.                                        

q 1400 صلوات نذر حضرت باب الحوائج موسی بن جعفر(ع) برای قضای حوائج مشروعه بسيار مؤثر است.                                                   

                                                                                                                                                  منبع: کتاب شريف هزار و يک ختم

 به مجنونـي رسيدم يا علــي گفــت                               ز ليلايــي شنيـــدم يا علــي گفـت             

مگــر اين وادي دارالجنـــون است                                   كه هر ديوانه ديـدم يا علــي گفـت

يقيـــن پـروردگــــار آفــــرينـش                                      چو احيا كرد عالـم يا علــي گفــت

نسيمي غنچــه‌اي را بــاز مي‌كــرد                                 به گوش غنچه كم‌كم يا علـي گفـت

چمــن با ريــزش بــاران رحمــت                                     دعائي كرد و نم‌نم يا علــي گفـــت

حديث جام جـم گر قصــه‌اي بــود                                   چرا شاهنشه جم يا علـــي گفـــت

خمير خــاك آدم چـون سرشتنــد                                    چو بر مي‌خواست آدم يا علي گفت

اگــر عيســي دم از اعجــاز مي‌زد                                  دليلش آنكه مريــم يا علــي گفــت

مگر خيبر ز جايش كنــده مي‌شــد                                  يقين آنجا علي هم يا علـــي گفــت

براق از رفتن عاجــز شد شنيــدم                                    محمد (ص) درهمان دم ياعلي گفت

به فرقش كي اثر مي‌كرد شمشيــر                               گمانــم ابن ملجــم يا علــي گفــت

يقينـم نــوح پيغمبــر ز طوفــــان                                      نجات كشتي‌اش را يا علـــي گفــت

بنــاي كعـبه كــي مي‌گشت بنيـان                                 خليـــل‌الله آنـــجا يا علـــي گفـــت

چو عيسي مرده‌اي را زنده مي‌كرد                                همان دم بي‌مهابا يا علــــي گفـــت

عصايـش اژدهــا گرديــد موسـي                                    براي آنكه آن دم يا علـــــي گفــت

جنـــاب جبرئيل از عـــرش اعلاء                                     به هنگام نزولش يا علـــــي گفــت

مقام و علم و حلمش را تو بنــگـر                                  محمد با وضويش يا علـــي گفــت

خدا وقتــي علـي را كــرد خلقــت                                 به خلاقيت خـــود آفريـــن گفــت

به وقت مــرگ انـدر ظلمـت قبــر                                  همين دانم كه بايد يا علـــي گفــت

به روز حشــر و وقــت عقـوبـت                                    نباشد توشه بايد يا علــــي گفــت

                      دلا يك دم ببايد يا علي گفت

                                                         نه يك دم بل دمادم  يا علي گفت

                     به صد دل هميشه ياد او كرد

                                                        به هر كوي و به هر سوييا علي گفت

                     دمي كه روح در آدم دميدند

                                                        زجا بر خاست آدم يا علي گفت

                    عصا در دست موسي اژدها شد

                                                         كليم آنجا مسلم يا علي گفت

                    نمي شد زنده  جان مرده هرگز

                                                         يقين عيسي بن مريم يا علي گفت

                   چو نوح از موج طوفان ايمني خواست

                                                         توكل كرد و هر دم يا علي گفت

                  علي در كعبه بر دوش پيامبر

                                                         قدم بنهاد خود هم يا علي گفت

                   به فرقش كي اثر مي كرد شمشير

                                                         گمانم ابن ملجم يا علي گفت